ΜΙΑ ΠΕΤΡΙΝΗ ΦΩΛΙΑ

Σε ένα δωμάτιο που στάζει από το χρόνο η σκουριά, το φως της μέρας μοιάζει με παλιά κληρονομιά. Τα χέρια μου είναι κρύα, σαν μάρμαρο βουβό, ζητάω μια αιτία για να μη φοβηθώ. Στους τοίχους κατοικούν σκιές που δεν μιλούν, τα λάθη μου μετρούνε και με παρακολουθούν. Κι είναι η θλίψη μου ένας ωκεανός από μελάνι, που πνίγει την ανάσα μου πριν ο ουρανός πεθάνει. Σαν μαύρο κρίνο σπάω στης νυχτιάς την αγκαλιά, κι η μοναξιά μου υφαίνει μια πέτρινη φωλιά. Δεν θέλω να σωθώ, δεν ψάχνω πια λιμάνι, μονάχα λίγη στάχτη ο πόνος μου να γιάνει. Το γέλιο μου έχει γίνει ένας ήχος μακρινός, σαν να το πήρε ο άνεμος, σαν να 'ναι πια καπνός. Στο δρόμο οι άνθρωποι περνούν φαντάσματα λευκά, κι εγώ κρατάω το δάκρυ μου να καίει στα σωθικά. Μια μουσική υπόκωφη το αίμα μου κυλά, κι η άβυσσος στο βλέμμα μου γλυκά χαμογελά. Κλείσε τα παράθυρα, σβήσε το κερί, η σιωπή είναι η μόνη μου, πια προσευχή! Τίποτα δεν έμεινε, τίποτα δεν ζει, μόνο η σκιά μου, κι ο θάνατος μαζί! Κι είναι η θλίψη ένας ωκεανός από μελάνι, που πνίγει κάθε ανάσα μου πριν ο ουρανός πεθάνει. Σαν μαύρο κρίνο σπάω στης νυχτιάς την αγκαλιά, κι η μοναξιά μου υφαίνει μια πέτρινη φωλιά. Μια πέτρινη φωλιά... Μια πέτρινη φωλιά... Στη νύχτα στη σκιά...