ΑΔΕΙΑ ΣΤΡΟΦΗ

Έμεινε η πόλη πίσω, μια θαμπή γραμμή, κι εγώ μετράω τις ράγες μέσα στη σιωπή. Στα σκοτεινά παράθυρα, βαθιά μες στη νυχτιά, βλέπω τη σκιά μου να κοιτάζει τα παλιά. Κράτησα υποσχέσεις που δεν είχαν πια φωνή, κι άφησα τα χρόνια μου να φύγουν σαν βροχή. Ό,τι αγάπησα το έκρυψα βαθιά μες στην καρδιά, κι ό,τι δεν πρόλαβα να πω, το πήρε η ερημιά. Ποιος μετράει τις πληγές όταν σβήνει το φως; Ποιος θυμάται τι ήταν πριν γίνει εχθρός; Μας προσπέρασε ο χρόνος σε μια άδεια στροφή κι έμεινε το παράπονο να ζητάει αμοιβή. Βρήκα στην τσέπη ένα νόμισμα παλιό, απ’ τα χρόνια που είχα ακόμα κάτι να προσδοκώ. Το κράτησα σφιχτά σαν φυλαχτό στη μοναξιά, σαν μια τελευταία απόδειξη πως έζησα παλιά. Κάθε σταθμός κι ένα αντίο που δεν είπα δυνατά, κάθε σφύριγμα κι ένας άνθρωπος που χάθηκε μακριά. Κι αν η ζωή μου είναι εισιτήριο χωρίς επιστροφή, θα ταξιδεύω όσο αντέχω πριν χαθώ μες στη σιωπή. Ποιος μετράει τις πληγές όταν σβήνει το φως; Ποιος θυμάται τι ήταν πριν γίνει εχθρός; Μας προσπέρασε ο χρόνος σε μια άδεια στροφή κι έμεινε το παράπονο να ζητάει αμοιβή. Έξω περνούν τα φώτα σαν χαμένες αστραπές, σαν όρκοι που ξεχάστηκαν σε άδειες διαδρομές. Κανείς δεν ξέρει τ’ όνομά μου, κανείς δεν με ζητά, κι αυτό το βράδυ μοιάζει να μην ξημερώνει πια. Μα όσο η μηχανή χτυπάει στον ίδιο ρυθμό, νιώθω πως αφήνω πίσω μου έναν κόσμο παλιό. Κι αν δεν υπάρχει δρόμος να με φέρει ξανά, θα ψάξω μες στο άγνωστο να βρω μια νέα αρχή βαθιά. Κι αν κάποτε με ψάξει ό,τι άφησα παλιά, θα βρει μονάχα στάχτες στη θέση της καρδιάς. Γιατί όσα δεν τελείωσαν, τα παίρνει η σιωπή, κι όσα δεν είπα τότε, θα τα λέει η διαδρομή. Ποιος μετράει τις πληγές όταν σβήνει το φως; Ποιος θυμάται τι ήταν πριν γίνει εχθρός; Μας προσπέρασε ο χρόνος σε μια άδεια στροφή κι έμεινε το παράπονο να ζητάει αμοιβή. Έμεινε η πόλη πίσω, μια θαμπή γραμμή, κι εγώ κοιτάω τις ράγες να χάνονται στη βροχή. Κι αν με ρωτήσει κάποιος πού πηγαίνω από δω, θα πω πως ψάχνω έναν άνθρωπο που κάποτε ήμουν εγώ.