ΜΙΑ ΣΠΙΘΑ ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ

Στα πέτρινα σοκάκια η βροχή πέφτει βαριά κι εσύ βαστάς μια ελπίδα που αχνίζει στην καρδιά, Αγγίζεις μια ρωγμή στο αδειο το στενό γυρεύεις μια διέξοδο στον καθαρό ουρανό. Στοίβα πακέτα άδεια, μπουκάλια στη σειρά μετράς τον χρόνο που κυλάει τόσο αργά, βλέπεις τα κτίρια να βουλιάζουν στη σιωπή και καρτεράς μια λάμψη, μια νέα αστραπή. Άναψε τώρα, μια σπίθα μια φωτιά σπάσε τα σίδερα και πέταξε μακριά, όσα σου πήρανε δεν ήτανε πολλά μόνο τα όνειρα που έκανες παλιά! Μετράς τα βήματα, αμέτρητα τα λάθη θάβεις στη στάχτη τα παλιά, μοιραία πάθη, το τρένο της φυγής χάθηκε ξανά κι έμεινες απομεινάρι που το τρώει η μοναξιά. Γλιστρά ο χρόνος φεύγει σαν άμμος απ' τα χέρια κι εσύ επιστρέφεις στα ίδια, αδιέξοδα λημέρια, γυρεύεις κάτι που δεν πέθανε και έμεινε ορθό μες στον καθρέφτη αυτόν τον άδειο, τον τρελό. Άναψε τώρα, μια σπίθα μια φωτιά σπάσε τα σίδερα και πέταξε μακριά, όσα σου πήρανε δεν ήτανε πολλά μόνο τα όνειρα που έκανες παλιά! Άναψε τώρα, μια σπίθα μια φωτιά σπάσε τα σίδερα και πέταξε μακριά, όσα σου πήρανε δεν ήτανε πολλά μόνο τα όνειρα που έκανες παλιά!