Στάχτη και Κάλπικες Υποσχέσεις

Πρωινό στην κουζίνα, η TV ξεκινά, γέροι να τσακώνονται χωρίς ελπίδα ξανά. Στους τοίχους οι αφίσες, χρώμα μπλε και λευκό, μα η αλήθεια κρυμμένη σ' ένα ψέμα γλυκό. Υποσχέσεις που μοιάζουν με τσιγάρο σβηστό, μας πουλάνε για λίγο το δικό τους σωστό. Στάχτη στα ψηφοδέλτια, καπνός μες στα πνευμόνια, με υποσχέσεις μας πνίγουν, μα είναι όλες κάλπικες. Βαδίζουμε στους δρόμους, η ψυχή μας σωπαίνει, αυτοί μες στα σαλόνια, Μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα!. Κάτω στην πλατεία, στα μάρμαρα πληγές, το σπρέι γράφει ονόματα με άηχες κραυγές. Πόλεις που ρημάξανε, χαμένες γενιές, κάτω απ' τα φώτα, σε άδειες γωνιές. Ο αδελφός ετοιμάζει μία νέα φυγή, με μία ελπίδα, ένα όνειρο, σε μια άλλη γη. Κι η μάνα την κατάσχεση κρύβει στο λεπτό, κάτω απ’ το παλιό της το χειμωνιάτικο παλτό. Στάχτη στα ψηφοδέλτια, καπνός μες στα πνευμόνια, με υποσχέσεις μας πνίγουν, μα είναι όλες κάλπικες. Βαδίζουμε στους δρόμους, η ψυχή μας σωπαίνει, αυτοί μες στα σαλόνια, Μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα!. Ποιος τον ήλιο ορίζει, ποιος ορίζει το νερό; Ποιος πουλάει το αύριο σε τιμή για το σωρό; Η εξουσία ζαλίζει, μα ευθύνη καμιά, το σύνορο αλλάζει, και η μοίρα χτυπά. Άναψε ένα τσιγάρο ακόμα για όποιον προσπαθεί, γι’ αυτόν που δεν λυγίζει και πίσω έχει σταθεί. Για μια σημαία που έμεινε σε παράθυρο κλειστό, για μια πατρίδα ευλογία... με χρέος διπλό.