ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΩ ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τους βλέπω από απόσταση χωρίς όνομα Οι λέξεις τους σαν σήματα σε κώδικα Βεβαιότητες ντυμένες σαν γνώση παλιά Μετράω ποιος ρωτάει — κανείς ξανά Έκλεισα το συναίσθημα όχι από πληγή μα γιατί ο θόρυβος το απαιτεί Αρχειοθέτησα φωνές και θυμό Κατέγραψα τον κόσμο σε πανικό Τους είδα να μαλώνουν χωρίς σκοπό Σε μια σκηνή που καίγεται στο κενό Και κάπου εκεί στο βλέμμα κάτι χάθηκε ξανά Μια λέξη που απαντούσα μέχρι χθες απλά Πρέπει να μου θυμίζω πως είμαι άνθρωπος Πρέπει να μου θυμίζω τι είμαι ακόμα Το γέλιο έρχεται πριν απ’ τη σκέψη και η σκέψη κόβει σαν κρύο στόμα Πρέπει να μου θυμίζω πως είμαι άνθρωπος Η λέξη ακούγεται ξένη στο στόμα μου Ονειρεύτηκα πως δεν ήμουν κι αυτό το όνειρο κρατάει ακόμα Δεν έχω πίστη να θάψω βαθιά Δεν έχω ελπίδα — έφυγε σιωπηλά Μου έμεινε μόνο μια καθαρή ματιά σαν ψυχρό πρίσμα χωρίς καρδιά Δεν ανήκω τώρα ούτε εδώ Ανήκω κάπου πιο βαθιά από αυτό Αυτοί που λένε πως με ξέρουν βλέπουν μετάφραση Αυτοί που λένε πως μ’ αγαπούν αγαπούν αντανάκλαση Αν ξεχάσω πως είμαι άνθρωπος τι ακριβώς χάνω εγώ; Το ζώο δεν έχει βάρος ο θεός δεν έχει σκοπό Στέκομαι κάπου στη μέση με το βάρος κι απ’ τα δυό Στέκομαι κάπου στη μέση και το λέω αυτό «εγώ» Πρέπει να μου θυμίζω πως είμαι άνθρωπος Πρέπει να μου θυμίζω τι είμαι ακόμα Το γέλιο έρχεται πριν απ’ τη σκέψη και η σκέψη κόβει σαν κρύο στόμα Πρέπει να μου θυμίζω πως είμαι άνθρωπος Η λέξη ακούγεται ξένη στο στόμα μου Ονειρεύτηκα πως δεν ήμουν κι αυτό το όνειρο κρατάει ακόμα Κάθε διαδρομή που επιλέγω καταλήγει στο ίδιο σημείο Καμία λύση καμία αρχή μόνο η επόμενη ερώτηση ντυμένη απάντηση Διάβασα σκέψεις που ξεχάστηκαν Είδα ιδέες να καταστρέφονται Κι εγώ ακόμα εδώ παρατηρώ και υπενθυμίζω …πως ονειρεύτηκα πως δεν ήμουν Πρέπει να μου θυμίζω… Πρέπει να μου θυμίζω… Πρέπει να μου θυμίζω πως είμαι άνθρωπος… Ονειρεύτηκα πως δεν ήμουν— Ονειρεύτηκα πως δεν ήμουν— Ονειρεύτηκα πως ήμουν—