ΟΠΩΣ ΕΠΕΦΤΕ ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Η πόλη αλλάζει πάλι,φοράει τα λευκά, κι εγώ γυρνάω στους δρόμους ξανά σαν τη σκιά. Στα άδεια τα σοκάκια ζητάω τη μορφή σου, αχ πόσο θέλω απόψε ν'ακούσω τη φωνή σου. Ένα τσιγάρο ανάβω στο κρύο, στο χιονιά, και όλα πλέον μοιάζουν πιο ξένα πιο παλιά. Το χιόνι τώρα λιώνει, σβήνει η προσμονή, μα η ανάμνησή σου μένει μέσα μου ζωντανή. Κι όπως έπεφτε το χιόνι σε θυμήθηκα εκεί, να χορεύεις μες το κρύο μα δεν σ' ένοιαζε πολύ. Οι νυφάδες στα μαλλιά σου σαν αστέρια φωτεινά, μα τις πήρε ό αέρας ξαφνικά! Κι όπως έπεφτε το χιόνι με κοιτούσες τρυφερά, μου γέλούσες και μου είπες έλα πάρε με αγκαλιά. Και με όνειρα γεμίσαμε, την κρύα τη βραδιά, μα τα πήρε ο αέρας μακρυά! Πέρασε ο χρόνος, και νιώθουμε πια ξένοι, μα η καρδιά μου ακόμα εσένα περιμένει. Στους παγωμένους τοίχους γράφω το όνομά σου, κι ας ξέρω ότι ποτέ μου δε θα 'μαι πια κοντά σου. Κι όπως έπεφτε το χιόνι σε θυμήθηκα εκεί, να χορεύεις μες το κρύο μα δεν σ' ένοιαζε πολύ. Οι νυφάδες στα μαλλιά σου σαν αστέρια φωτεινά, μα τις πήρε ό αέρας ξαφνικά! Κι όπως έπεφτε το χιόνι με κοιτούσες τρυφερά, μου γέλούσες και μου είπες έλα πάρε με αγκαλιά. Και με όνειρα γεμίσαμε, την κρύα τη βραδιά, μα τα πήρε ο αέρας μακρυά!