Οι Δέσμιοι της Σιγουριάς

Πάνω στο βάθρο ο Απόλυτος γελάει, με λόγια-γρανίτη τον κόσμο μεθάει. «Ακολουθήστε! Ο δρόμος είναι ένας!» και δεν τον αμφισβητεί πια κανένας. Το πλήθος ζητάει μια τυφλή σιγουριά, κι αυτός τους τη δίνει με τόση χαρά. Ο Στοχαστής τον κοιτάζει και απλά απορεί, «Αν το τέρμα είναι γκρεμός, ποιος θα το δει;» Ρωτάει για το βάθος, ρωτάει για το φως, μα ο όχλος τον διώχνει, «Είσαι εχθρός!». Τον αφήνουν στην άκρη, τον λένε δειλό, που λερώνει με «ίσως» το όνειρο αυτό. Κερδίζει ο θόρυβος, κερδίζει η στιγμή, η άγνοια φοράει μια χρυσή στολή. Μα όταν ο δρόμος σε τοίχο θα βγει, θα ψάχνουν μια λέξη να έχει πνοή. Κι όταν οι δέσμιοι μείνουν βουβοί, πάνω στα ερείπια που άφησε η οργή, θα δουν τον Στοχαστή να κρατά τη σιωπή, σαν μόνη αλήθεια που έχει ειπωθεί.